Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Η ελληνική ποίηση διέπεται από μία αξιοθαύμαστη συνεκτικότητα των περιόδων της και μία αξιοπρόσεκτη προσαρμοστικότητα στις εκάστοτε τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις, που την καθιστούν διαχρονική και της προσδίδουν ζωντάνια και επικαιρότητα. Φυσική προέκταση της καρδιάς του Έλληνα, κυρίως στη δημοτική αλλά και στη λόγια μορφή της, διεισδύει στην ψυχή του και τον εμπνέει ενάντια σε πάσης φύσεως κινδύνους. Γνωρίζει την ψυχή του διότι είναι η μητέρα της.
Δεν είναι τυχαίο ότι επιβίωσε και μάλιστα δυνάμωσε μέσα από τα τρωϊκά, τα μηδικά, τη ρωμαιοκρατία, τον πρωτοβυζαντινό σκοταδισμό-ανθελληνισμό, την τουρκοκρατία, τη λατινοκρατία, την άτυπη βαυαρική κατοχή, τους δύο παγκοσμίους πολέμους, το βαλκανικό έπος, τη μικρασιατική πανωλεθρία, τη λογοκρίνουσα δικτατορία των συνταγματαρχών. Άντεξε ακόμη και την τονοκτονία της ντροπής του 1981-82.
Δεν έπαψε ποτέ να είναι αδερφωμένη με τις άλλες τέχνες, και όλες μαζί να βοηθούν το κεφάλι και τη σημαία μας να κρατηθούν ψηλά. Τον εικοστό αιώνα, μία εποχή που σήμανε την παρακμή για τον ελληνισμό, η ποίηση και γενικότερα η τέχνη άκμαζαν και κάλπαζαν αγνοώντας τις πολιτικο-οικονομικές μικρότητες. Ο υπερρεαλιστής Νίκος Εγγονόπουλος, ποιητής και ζωγράφος, γράφει: "Η τέχνη και η ποίησις δε μας βοηθούνε να ζήσουμε. Η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε να πεθάνουμε".
Το μόνο που μπορώ να προσφέρω, ως ταπεινότατος των Ελλήνων, είναι μία μικρή αναδρομή στην ιστορική πορεία της ελληνικής ποίησης. Κρίνετέ την αυστηρά και δίκαια, καυτηριάστε ανενενδοίαστα τις όποιες ελλείψεις της, αλλά απολαύστε την με την καρδιά σας!
Με αγάπη και εκτίμηση
Γιώργος Ευγένιος Τζωρτζίνης